DEĞİŞİM ÖNCE KENDİNDEN BAŞLAR

Yasemin, eski sevgilisinin yazdığı ama hiç açmadığı bir mektubu yıllardır saklıyordu.
Ayrılıklarının üzerinden 6 yıl geçmişti ama mektup hâlâ çekmecedeydi…
Hâlâ açılmamış, hâlâ konuşulmamış, hâlâ oradaydı.

Ne zaman yeni biriyle tanışsa, geçmişin gölgesi aralarına sızardı.
Yasemin bu durumu “karşı tarafla ilgili” zannederdi ama bir gün bir arkadaşının şu cümlesi onu durdurdu:

“Yeni kapılar, kapanmamışlarla açılmaz.”

O gece mektubu eline aldı.
Titreyen parmaklarla zarfı açtı.
Ve satır satır okudu.

Mektupta ne romantik cümleler vardı, ne büyük pişmanlıklar.
Sadece içten bir veda ve şükran vardı.

“Her şey için teşekkür ederim.
Seninle büyüdüm, kendimi tanıdım.
Artık yollarımız ayrı ama kalbim iyi dileklerle dolu.”

Yasemin mektubu katladı,
son kez gökyüzüne baktı ve içinden sessizce söyledi:

“Artık seni affediyorum.
Ve daha önemlisi… kendimi.
Yolun açık olsun.”

İlk kez gerçekten vedalaştı.
Artık geçmişi değil, geleceği taşıyordu içinde.
Bitişin bir kayıp değil, yeni bir başlangıcın eşiği olduğunu ilk kez hissetti.

🧠 Farkındalık Mesajı:

Her son, kalbin biraz daha büyümesi için gelir.
Ama biz bitişleri “eksilmek” sanırız.
Oysa hayat, bazen alarak öğretir.
Kayıplar, seni hafifletmek için de olabilir.

Unutma:
Vedalaşmak, hatırlamayı bırakmak değil.
Acıya sarılmayı bırakmaktır.
Kapanan her kapı, başka bir kapının eşiğidir.

🌿 Mini Mindfulness Egzersizi: “Bir Veda Ritüeli”

🔹 Sessiz bir alan bul.
🔹 Bir kâğıt al ve kalbinde hâlâ taşıdığın bir kişiye ya da duruma mektup yaz.
Yazarken şu sorulara cevap ver:

– Bu bitiş sana ne öğretti?
– Kalbinde hâlâ taşıdığın yük ne?
– Ona ve kendine ne demek istersin?

Mektubu bitirdiğinde yüksek sesle oku.
Sonra kâğıdı katla.
İstersen yakabilir, toprağa gömebilir ya da bir nehre bırakabilirsin.
Bu senin içsel vedan olsun.

💬 Yorum Yaparak Katkıda Bulun:

Senin hâlâ içinden “veda edemediğin” biri ya da bir an var mı?
Bu hikâyeyi okurken aklına kim geldi?
Yorumlara yaz – belki senin bırakışın, başkasına güç olur 💬👇